Menü Başlangıç

insan olmaya dair uzunca bir yazı

 

İnanın bu yazıyı yazabilmek için ne kadar sabırsızlandığımı anlatamam. Bugün Darıca’da annemlerdeydim, bir an önce eve dönüp bir şeyler yemek, derhal kendimi rahat hissedebileceğim bir yerlere gidip yazmaya başlamak istiyordum. Bu yazıyla dünyayı kurtarmayacağım ama kendimi kurtaracağım.

Bana hep böyle olur. Bir şeyler yazma dürtüsü ne zaman gelse, ne zaman kafam karışsa, ilk kez aşık olmuş gibi, ilk kez uçağa binecek gibi, ilk kez adaya gidip oranın kekik kokusunu soluyacak gibi heyecanlanırım. Önemli önemsiz binlerce şey yazmış olsam bile, her seferinde ilk yazımı yazıyormuş gibi mideme kramplar girer. İşte bugün de öyleydi. Otobüs yolculuğu boyunca yazmak istediğim şeyleri düşündüm durdum. Düşündükçe korkmaya başladım. O kadar şeyi biriktirdim ki içimde, konudan konuya atlayıp bok gibi bir şey yazacağım diye endişelendim. Tam olarak böyle bir şey yapacak olabilirim, o yüzden şimdiden beni affedin.

Otobüsteyken iki adam kavga etmeye başladı. Kavgacı taraflardan biri bir sürü küfür ederken şunu söyledi ötekine; “ S*k*m* ağzına veriyim de gör sen!”

İşte orda düşünce biçimim boku yedi gerçekten. Bunun bir küfür olarak kullanılması garibime gitti doğrusu. Dünya üzerinde bu eylemden zevk alan binlerce insan varken, ben bunu birine söylüyorum ve karşımdakinin bunu bir küfür, bir hakaret olarak algılamasını istiyorum… HMMMM… Bu benim duyduğum en büyük cinsiyetçi küfür. Eşcinsel ilişkileri geçip kadın erkek ilişkisi üzerinden bunu bir düşünelim. Demek ki erkeğin bu eylemde üstlendiği rol güç, kuvvet ve şiddet gösterisi olurken, kadının bu eylemdeki rolü rezil bir hakaret barındırıyor bu insanın gözünde… Evet yapmış olduğum bu girizgahtan da anladığınız üzere, insan ilişkilerine, toplumdaki kadın-erkek ilişkilerine falan gireceğim birazdan.

Bu konuya derinden girmeden önce, küçük bir şeyden daha bahsedeyim. ( tam olarak karman çorman yazmaktan kastettiğim buydu… )

Ben bu yaşıma kadar, ideolojik, felsefik, sosyolojik bıdı bıdılı kitaplardan uzak durdum. Bunun temel sebebi, düşünce biçimimin herhangi bir şeyden etkilenmesinden endişe duymamdı. Ben kolay etkilenirim. Özellikle benim yaşantımda cevabını bulacağım şeyleri bir kitap bana anlatıyorsa, gerçekten destekleyeceğim şeyler varsa, harbiden çoook etkilenirim. Bu etkilenmemin beni daha karmaşık, kendimce oluşturduğum düşünce dünyasından farklı bir noktaya götürmesinden korkarım. Buna o tarz okumalar yaptıktan sonra kısmen katılıyor, kısmen de katılmıyorum. İdeolojik şeylere hala mesafeliyim. Çünkü insanın estetik algısının içine fanatik bir takım şiddet öğeleri yerleştiriyor. Ben sana ön yargılı yaklaşmak istemiyorum. Bundan endişe duyuyorum. Ama artık okuduğum şeylerin bana yetersiz geldiğini hissetmeye başladığımdan beri özellikle sosyoloji alanında okumalar yapıyorum.

Şimdi konumuza 3. bir alakasız açıklamayla farklı bir yerden bakmak istiyorum. Bugün annem, yakın arkadaşım ve kardeşim ben içeride bir şeylerle uğraşırken babalar hakkında konuşmaya başladı. Annem orada beni etkileyen, bugün yazmak konusunda bu kadar heyecanlandıran bir şeyler söyledi. Mesela bir babanın, babalık ve eş olma konusunda pek becerikli olmasa da, iyi bir insan olabileceğinden bahsetti. Bunu örneklendirirken, kendi babasından, benim babamdan ve arkadaşımın babasından örnekler verdi. Beni yakından tanıyanlar, nasıl bir yerde büyüdüğümü, yaşam standartlarımı ve kendimce mücadelelerimi çok iyi bilir. Ben Darıca’da küçük bir mahallede, genelde sanayide işçi olan ailelerin yaşadığı bir yerde büyüdüm.

Benim içimde sonsuz bir varoşun asla ölmemesi bu yüzden. Ben bundan hiçbir zaman utanmadım, hatta bunun utanılmasının bir konu olması bile bana komik gelir. Ben bu yanımı severim. Benim empati duygumu zenginleştirdiğini inanırım. İnsan ne kadar çok yaşam görürse o kadar iyidir.

Benim babam dahil neredeyse çoğu arkadaşımın babası, işten eve evden işe bir yaşam süren, doğru düzgün tatile gitmek şöyle dursun, sinemaya gittikleri bile bir elin parmağını geçmemiştir. Kendileri için bir şey yapamayan, kendilerini deşarj edecek bir hobi dünyası oluşturamayan insanlardır. Tek gayeleri ev kirası, faturalar, evin erzağı, çocukların okulu, arada iki gezip çocukların ve eşin gönlünü hoş tutmaktan başka bir şeyler yapamazlar. Evet böyle bir nesil var. Genelde kadın erkek ilişkilerinin trajik sonlandığı, çocuklarını öldüren, karısını döven eşler de böyle hayatlar sürüyor işte. Çok şükür ben böyle şeyler yaşamadım ve görmedim ailemde ve yakınlarımda. Ama yaşadığım yerde böyle şeyler çok oldu, olmaya devam ediyor ve edecek. Bizler kadın erkek eşitliğinden konuşurken olaylara hep kadının yaşadığı olumsuzluklardan bakarız. Haklı olduğumuz taraflar var. Öncelikle şunu söyleyeyim, bu konuyu anlatırken biz, siz, onlar demekten rahatsız oluyorum. Ama bu iğrenç bir dil alışkanlığı. Affedin.

İşte ben kadın-erkek ilişkilerine bugün buradan bakmak istiyorum. Toplumda kadının hayatını zorlaştıran şeyleri bugün bir kenara bırakalım. Çünkü bugün bunları ezberlemiş fakat asla çözüm üretemez durumdayız. Demek ki olaylara birazcık farklı yerlerden bakmamız gerekiyor.

Ben bugün bu yazıyı bir erkeğin gözünden yazmaya çalışacağım. Zira emin olun, bunun kadın gözünden versiyonunu binlerce kez içimden yazdım.

Varsayalım ki ben bugün, 23 yaşında genç bir erkeğim. Okulum yeni bitmiş, 1 senedir İstanbul’da kendi ayakları üzerinde durmaya çalışan, maddi durumu kendine yeten bir ailenin oğluyum.

Toplum benden tez vakitte askerliğimi yapıp evlenmemi bekliyor olacaktır. Askerlik kısmı oldukça trajik olduğundan, orayı atlayıp öteki bölüme geçiyorum. EVLİLİK.

EVLİLİK, benim gerçek bir sonum olacaktı. Kesin. Kız arkadaşım benden iyi para kazanıp, bir ev araba bir şey satın alıp evi çekip çevirecek standartlara gelmemi isteyecek hep. Bir şekilde ufak tefek, borç harç bir şeyler yapmış olayım, düğünde kazık böğrüme böğrüme girecek. Çünkü geleneklerimize göre otu boku ben alıyorum. Sevgilimi seviyorum, anlayışlı biri. İyi kötü o da benim gibi çalışıp kazanıyor olsun.

Öyle değil işte. Onlar yetmiyor. Kadınlar, maddi statülerden, ekonomik güçten etkileniyor. Rakiplerim karşısında hep eksiğim, eziğim. Sevdiğim kadını yeterince mutlu edebilecek miyim? Zira o ne kadar aza kanaat etse de, toplumda tek taş diye ciddi bir bok var. Evlenme teklifi videosunda, herkes o taşın boyutunu konuşuyor olacak. Sevdiğim kadın beni anlatırken ailesine ve arkadaşlarına, o ne kadar çok önemsiz bulsa da herkes arabam var mı, evim var mı, arabanın modeli ne, mesleğim ne, maaşım ne kadar falan bunları konuşacak. Ben gerileceğim, üzerimde sonsuz bir baskıyla yeni bir hayata yelken açacağım. Ama düğün sonrası borçlar yüzünden hiçbir zaman eşimle geçecek günleri toz pembe göremeyeceğim. Çünkü kazara bir de çocuk olursa, eve benim tek maaşım yetmek zorunda!

Ek iş alsam, mesaiye kalsam, kredi çeksem… Boku yedim! Artık eskiden kendime verdiğim o küçük ödülleri dahi veremeyeceğim. Ev, çocuk, masraf. PARA.

Mutsuz olacağım, karımı üzeceğim, bağıracağım. Çocuğuma kızacağım. Küfür edeceğim. Belki karısını döven hayvanın teki olacağım. Bu durumların hiçbiri yaptıklarımı haklı çıkarmayacak. Ama ben kafayı yedim, iyi değilim. Ne yapacağım? Acaba karımı mı aldatsam? Boşansam nafakası var, çocuktan ayrı kalması var, aileler var. O kadar masraftan yeni kurtulmuşken, kendime nasıl yeni bir hayat kuracağım?

İşte bugün tüm bunları, babamı ve onun gibi bir sürü adamı düşünüp durdum. Benim babam da bizden başkasını düşünmemiştir. Ona kırıldığım bazı noktalar haricinde hiçbir kötülüğü olmamıştır. Tüm bu hayata nasıl direndi acaba? Kendini iyi hissetmek için neler yaptı? Ben şimdi bir kedinin maması, aşısı diye delirirken, o iki çocuğa ve eşine nasıl böyle bir hayat sundu acaba?

Olaylara buralardan da bakmamız gerekmiyor mu artık? Toplum erkek figürünü bok püsür binlerce şeylerle şişirip duruyor. İşte bu adam, mutsuz ve kendini bir türlü deşarj edemezken, acısını, sinirini evinden çıkartıyor. Çünkü sahip olduğu başka bir şey yok. Kesinlikle haklı değil. İşte burada düşünmek gereken tek şey var.

Hayatımızdaki erkekler. Babalarımız, abilerimiz, sevgililerimiz, arkadaşlarımız… Hepsi.

Aman evlilik bana göre değil, ben kimseyi sevemem, ıssız adamım, havuçlu tarçınlı kek falan hikayelerinin temelinde bunlar var. Aile kavramının erkeği küçük ve karanlık bir zindana tepmesi!

Üzüldüm bugün, çok üzüldüm. Kendimi de eleştirdim. Karşımızdaki adamların kendini yetersiz hissetmesinin ne kadar zor olduğunu anladım.

 

Bu sosyal ilişkilerin kadın penceresine gelelim şimdi. Ben çalışan bir kadınım, paramı kazanıyorum. Ailemden arada bir gördüğüm ufak destekler dışında maddi başka bir bağım yok. Bir gün evlenecek olsam, karşımdaki adama yüklenecek şeyleri düşünüyorum. Çünkü toplum bunu düşünmemden yana. Erkek adam bakar, erkek adam para kazanır. Erkek adam erkek adam erkek adam… İnanın bu konuda daha çoook örnek verilir. ÇOOOK.

 

Ama benim içim gerçekten fazlasını kaldıramadı. Ben burada erkekleri aklamaya çalışmıyorum. Kimsenin aklanacak bir tarafı yok. Şiddetin, kötülüğün benim hayatımda affı yok.

23 yaşındayım. Birden çok cinsel tacize maruz kaldım. Birden çok fiziksel şiddet gördüm. Manevi şiddet sayfasını açmıyorum bile. Benim hayatımda hiçbir şey bunları telafi edemedi. Ne yaşadıklarımı, ne duyup gördüklerimi…

Ben insanların sürekli herhangi bir şey karşısında ezilip büzülmesine, güçsüzleşmesine daha fazla dayanamıyorum. Sürekli hayata karşı yenik düşmeye, mutsuz etmeye ve edilmeye, aldatılmaya, şiddet görmeye dayanamıyorum.

 

Dayanamadığım şeyi çözebilecek tek gücüm de kalemden yana. O yüzden yazıyorum. Artık çok daha fazla yazacağım. Tek bir kişi bile beni okuyup anlarsa, kafasıyla beni onaylayıp küçük bir tebessüm ederse, yeni bir şeyler düşünmeye başlarsa bile bana yetecek. Yaşadıklarıma, yaşayacaklarıma rağmen sevginin iyileştirici gücünü yitirmek istemiyorum.

Yaşadığımız olumsuzlukları telafi edecek bir şey varsa, o da herhangi bir şeyi yeniden sevebilmek. Ki sevgi ne kadar zahmetsiz, ne kadar basit ve içten gelen bir beceri!

Eğer güzel sabrınla sen bu yazıyı buraya kadar okuduysan senden tek bir ricam var. Bu akşam şöyle bir uzan, gözlerini kapatıp bir filmi içinden izler gibi düşün. Yaptıklarını, düşündüklerini, doğrularını ya da yanlışlarını vicdanının kantarından şöyle bir geçir.

Son yıllarda başımızı nereye çevirsek kadın haklarıyla alakalı farkındalığın aslında çok yüksek olduğunu gösteren şeyler varken, şiddet öğesi o oranda artıyorsa sorgulamamız gerektiğini düşün mesela. Demek ki sorunun farkında olmamıza rağmen çözümü yanlış yerlerde arıyoruz.

Kadın ya da erkek farkında olmadan, içine doğduğumuz kültürün bize dayattığı şeylerin aslında hayatımızı ne kadar da değiştirdiğini düşün…

Sevdiğin her şeye sarıl, kırıldığın şeylere de sarıl. Kızgınlıklarını, acılarını iyileştirecek başka hiçbir şey yok.

Ben son birkaç senede yaşadıklarımı, gördüğüm insanları, affetmek için yoğun bir çaba sarf ediyorum.

Halbuki olaylar taptazeyken, asla affetmek aklımda yoktu. Tam tersi öfkemi besliyordum. Sonra ne kadar zehirlendiğimi ve acıdan bir türlü kurtulamadığımı fark ettim. Kötüler hayatından gittiklerinde koyu bir tortu gibi kötülüklerini sana da pay edip gidiyor. Bununla yüzleşip kendini ondan temizlemek zorundasın. Lütfen yap bunu. Yoksa sen de kötü olmaktan başka bir şey yapamayacaksın.

Seni seviyorum, kendimi seviyorum. Dünyayı seviyorum. Kötüleri bile seviyorum. Sevmeliyim çünkü başka bir şey iyi gelmiyor. Benim duygularım beni fizyolojik olarak çok etkiler. İçimde kötülük arttığında, acım çok olduğunda hastanelerden ve ilaçlardan kurtulamam. Kimse için değil, kendim için bundan kurtulmam gerektiğini anladım.

Herkes gibi arkadaşlarıma, sevgililerime ve aileme çok kızdım. Herkes gibi acı çektim. Bunları yaşayıp biraz soğumasına izin verdikten sonra anlattığım her şeyi herkes gibi dedikten sonra anlatmayı öğrendim.

Çünkü herkes gibi… ne bir eksik, ne bir fazla.

Ben artık bu tortuyla yaşamak istemiyorum. Bu tortuyu beslemek istemiyorum. Ona yenilmek ve kötülüğü beslemek en kolayı. Üstelik kötülüğü hormon bozukluğu yüzünden durmadan kilo alan biri gibi düşünebiliriz. Normalden çok daha kolay büyür. Şişkolaşır. Gerçekten büyüdüğünde de seni yerinden bile oynatamayacak hale gelir.

O yüzden herkesin kendi kapısının önünü temizleme hikayesi gibi, kötülüğü kendi içinden kovmakla başlamanı istiyorum. Ben öyle yapmayı deniyorum. Ciddi faydasını gördüm. Sen de yap.

Beni sonuna kadar okuyup derdimi, kavgam dinlediğin ve anlamaya gayret gösterdiğin için teşekkür ederim…

 

Selenay

Reklamlar

Kategoriler:insan olmaya dair uzunca bir yazı

Tagged as:

foodmood

2 replies

  1. insanların düşünsel yapısnı belirleyen nasıl bir üretim ilişkisi içinde olduğudur +egemen erkek kültürü var oldukça kadının toplumdaki konumu maalesef aynı kalacak( din olgusunu da unutmamak gerek)

    Liked by 1 kişi

    1. ben toplumsal alışkanlıkların ve kültürün kadını ve erkeği farklı biçimlerde cezalandırdığına inanıyorum. ikisinin de sınavları farklı. o yüzden bu kader inancının değişmesi için herkesin kendi zihinsel yolculuğunu yeniden gözden geçirmesi gerekecektir. yorumunuz benim için çok değerliydi. teşekkürler

      sevgiler

      Selenay

      Beğen

Bir Cevap Yazın

Aşağıya bilgilerinizi girin veya oturum açmak için bir simgeye tıklayın:

WordPress.com Logosu

WordPress.com hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Google+ fotoğrafı

Google+ hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Twitter resmi

Twitter hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

Facebook fotoğrafı

Facebook hesabınızı kullanarak yorum yapıyorsunuz. Çıkış  Yap /  Değiştir )

w

Connecting to %s

%d blogcu bunu beğendi: